ضحی (شهیدمحمودرضابیضائی)

استاد علی صفائی حائری

خدايا! ما را از آن بنده‌هايى قرار بده كه مدام با تو هستند و شب و روزشان در كنار توست و با داشتن اين وصل، از وحشت هم سرشارند.
در سورۀ هل اتى مى‌فرمايد: وقتى كه على(ع) آن مرحله از ايثار را ادامه مى‌دهد*، دو خوف هم دارد: يكى «وَ يَخَافُونَ‌ يَوْماً كانَ‌ شَرُّهُ‌ مُسْتَطِيراً» و ديگرى «إِنَّا نَخَافُ‌ مِنْ‌ رَبِّنَا»، كه آنها با آن همه انفاق و ايثار، از خوف هم سرشارند. نه غرورى در آنها مى‌آيد كه ركودى به آنها بدهد و نه ريايى دلهايشان را مى‌گيرد كه ضايع بشوند.
ما با خواندن دو ركعت نماز چنان غرورى در وجودمان مى‌آيد كه خيال مى‌كنيم بايد چهار قبالۀ بهشت را به ما بدهند كه به چهار نسل‌مان انتقال بدهيم!
در حالى كه آنهايى كه راه رفته‌اند، با وجود تمام كارهايشان، از غرور سرشار نمى‌شوند. آخر چه غرورى‌؟ ما كه براى هيچ‌ها در اين عالم عمرى را داده‌ايم، وقتى كه براى او يك لحظه مى‌آوريم، چه مى‌خواهيم به ما بدهند؟! گيرم كه خدا در گذشته به ما چيزى نداده و در آينده هم چيزى ندهد، مگر آنها كه ما برايشان مرده‌ايم و فانى شده‌ايم، چه داده‌اند و چه مى‌دهند!؟

? #بهاررويش ص۱۰۷

* حضرت علی(ع) به همراه حضرت زهرا(ص) ، امام حسن(ع) ، امام حسین(ع) و کنیز خود سه روز روزه گرفتند و افطاري خود را به مسكين و يتيم و اسير دادند و خود با آب افطار نمودند!

پ.ن: امروز مصادف با روز بيست و پنجم ماه ذى الحجّه، روزى است كه سوره «انسان» که به نام های «هل اتی» و «دهر» نیز مشهور است در شأن اهل بیت (علیهم السلام) نازل گردید.

استاد علی صفائی حائری

?و نَزَعْنا ما في‏ صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ إِخْواناً عَلى‏ سُرُرٍ مُتَقابِلينَ (47 حجر)

? و آنچه از دشمنى و كينه در سينه ‏هايشان بوده بركنده ‏ايم كه برادر وار بر تخت‏ هايى روبروى يكديگرند.

آنها كه همه يك هدف دارند، آنها هم مى ‏توانند با هم درگير شوند محدوديت دنيا و تزاحم منافع، دنيا طلبان را به جان يكديگر مى ‏اندازد. آنها كه دنيا را مى‏ خواهند، قدرت و رياست و ثروت و لذت و زن و شهوتى را طالب هستند، حتّى اگر برادر و فرزند باشند، به جان يكديگر مى ‏افتند و اگر بتوانند حريف را مى ‏شكنند و اگر نتوانستند، به تقسيم منافع و همزيستى مسالمت ‏آميز روى مى ‏آورند.

?محدودۀ دنيا، نزاع آفرين و طوفان زاست.

همين طور مى ‏شود كه خدا جويان هم، با يكديگر درگير شوند و ستيز كنند و كينۀ يكديگر را در دل بگيرند، كه اين شگفتى ندارد كه دنيا، هم دنياى محدود است و هم دنياى حجاب. آن هم حجاب ‏هايى كه مستور هستند و به چشم نمى ‏آيند.?در اين آيه نكتۀ لطيفى هست و «نَزَعنا ما فى صُدُورهم من غلٍّ اخواناً على سُرُرٍ مُتقابلينَ» خدا مى ‏فرمايد كه در بهشت ما، كينه‏ هاى دل‏ هاى آنان را برمى ‏داريم، كه اينها برادران هم بوده ‏اند و به خاطر ما درگير شده بودند و ما كينه ‏هاشان را صاف مى ‏كنيم.

چون پيداست اگر كينه‏ ها به خاطر دنيا باشد، بوى بهشت را از هزار سال راه نمى ‏يابند. از اين كه در بهشت روبروى هم نشسته ‏اند و كينه ‏هاشان را خدا برداشته، معلوم مى ‏شود كه در حجاب بوده‏ اند و دوست خود را نمى ‏شناخته‏ اند.

? #درسهايى_ازانقلاب (قیام)، ص45

شهید خلیل اصغری در سال 1330 در شهرستان نی ریز در خانواده ای مذهبی به دنیا آمد. مشکلات زندگی، خانواده اش را برآن داشت تا برای تأمین معاش به همراه کودک خود، سختی مهاجرت را برای خود هموار نموده و راهی شهرستان سیرجان شوند. خلیل در این سفر برای یاری خانواده در به دست آوردن نیازمندی زندگی آستین مردانگی و همت را با لازده و با انتخاب شغل کارگری وارد عرصه تلاش و حرکت شد. شهید اصغری عابدی پر شور و آگاه بود و نسبت به قرآن، نماز، و مسجد علاقه خاصی داشت. با ندای فرحبخش اذان، راهی مسجد می شد تا نمازهای یومیه خود را همراه با جماعت بخواند. انسان دوستی را شعار خود کرده و بیشتر اوقات خود را صرف کمک به هم نوعان خود در روستا می کرد. با شروع انقلاب اسلامی، در کنار سایر همشهریان خود در تظاهرات و راهپیماییهای علیه رژیم شاه، شرکت می کرد و در سازماندهی حرکتهای انقلابی بسیار فعال بود. خلیل معتقد بودکه برای به ثمر رسیدن انقلاب اسلامی، باید از جان و مال مایه گذاشت.

همیشه این سخن را بر زبان داشت: خون من از خون حسین(ع) و شهدای دیگر رنگین تر نیست، ما باید تلاش و فداکاری کنیم تا انقلاب اسلامی به پیروزی برسد. شهید اصغری در 23/9/1357 هنگامیکه در تظاهرات مردمی علیه نظام ستم شاهی شرکت کرده بود - در مقابل مسجد جامع شهرستان سیرجان - با مزدوران رژیم درگیر شد. با تیراندازی یکی از جلادان، با اصلابت گلوله بر پیکرمطهرش، دفتر زندگی دنیایی او بسته و دعوتنامه عشق را با خون خود امضاء نمود. خلیل با شهادت اش، پروانه وار در شمع وجود معشوق سوخته و راه آزادگی را به ماآموخت، پیکر پاک و مطهرش در گلزار شهدای  شهرستان نی ریز به خاک سپرده شده است. 

شادی روح تمام شهدا و شهید مذکور صلوات. منبع: مهین مهرورزان، غلامرضا، شعبانپور، ص30

حکمت53 

وَ قالَ (ع): الغِنَی فیِ الغُربَهِ وَطَنٌ وَ الفَقرُ فیِ الوَطَنِ غُربَهٌ؛ و امام علی(ع) دارایی در غربت وطن و میهن است، و بی چیزی در وطن غربت است. 

الغُربَهِ: غریبی، دوری از وطن.

امیر المؤمنین (ع) در این حکمت از یک واقعیت اجتماعی پرده بر می دارند و آن اینکه بسیاری از ملاک و معیار معاشرت را ثروت و توانگری می دانند. در نتیجه، ثروتمند حتی در شهری غیر از وطن خود که کسی که او را نمی شناسد، احساس غربت نمی کند؛ مردم دور او را خواهند گرفت و او را تنها نمی گذارند. در نقطه مقابل، فرد فقیر در شهر و وطن خود نیز احساس غربت و تنهایی می کند؛ حتی بستگانش نیز با او چندان رفت و آمدی ندارند و خبر از حال او نمی گیرند. 

منبع: برگزیده راه روشن، ترجممه مفاهیم حکمت 1تا 110 نهج البلاغه، محمد رضا جویبار زاده و دیگران، ص133.

ستم ستیزی را همواره سرلوحه زندگی خود قرار داده بود. از خوشی های زود گذر دنیا گذشته و ناملایمات چند روزه زندگی او را از رسیدن به هدف اش باز نمی داشت. شهیده، خانم صفا حقیقی، شانزدهم شهریور ماه 1313 درشهرستان نی ریز، در خانواده ای مذهبی و متدین چشم به جهان گشود. تحصیلات مقدماتی خود را تاششم ابتدایی در دبستان آزرم نی ریز و دران متوسطه را در دبیرستان نزهت با موفقیت پشت سر گذاشت. بعد از گذشت چندین سال از زندگی خود سنت رسول خدا(ٍص) را احیاء و ازدواج کرد. ثمره این ازدواج را نیز دو فرزند دختر بود که خداوند به وی عطا نمود. 

وی از مبارزین و مجاهدین فعالی بود که در شبهای ظلمانی حکومت منفور پهلوی، برای رسیدن به سحر انقلاب اسلامی، انی از پای ننشسته و مبارزه کرد. خانم حقیقی با برگزاری جلسات مذهبی، فرهنگی و پخش اعلامیه ها و نوارهای سخنرانی حضرت امام خمینی(ره) در بیداری مردم، خصوصا در شیراز نقش تعیین کننده ای داشت. حرکتهای روشنی بخش ایشان باعث شد تا مأمورین دستگاههای امنیتی(ساواک و شهربانی) او را زیر نظر داشته و در پی فرصتی مناسب بودند تا وی را از سر راه بردارند. در سپیده دم انقلاب اسلامی در مانور شهری که برای ایجاد رعب و وحشت، توسط نیروهای امنیتی در شیراز برگزار شده بود، شب هنگام- ساعت 2/5 نیمه شب- 6/4/1357 نارنجکی آتش زا به درون منزل مسکونی اش در شیراز پرتاب و او را به شهادت رساند. 

روحش شاد و یادش گرامی شادی روح تمام شهدا و ایشان صلوات. 

منبع: مهین مهرورزان، غلامرضا، شعبانپور، ص29.

✨بادِرِ الْفُرْصَةَ قَبْلَ أَنْ تَکُونَ غُصَّةً

?فرصت را پيش از آنکه از دست برود و مايه اندوه گردد غنيمت بشمار

? #نامه 31

ما باید فرصت ها و زمانهای پیش روی خود را غنیمت بداریم و در جای خویش استفاده کنیم؛ چرا که عدم استفاده درست از انها باعث اندوه ها و نارحتی های فراوانی برای ما خواهد شد. فرض کنید شخصی می خواهد درس بخواند تا رشته مورد علاقه اش را در دانشگاه قبول شود حال اگر این فرد به خوشگذرانی بپردازد، تا زمانی که فرصت خواندن به پایان برسد، مدام با خودش درگیر خواهد شد، ای کاش من هم فکری کرده بودم که امروز مثل دوستانم در رشته مورد علاقه ام در داشنگاه موفق می شدم وبهخوشگذرانی نپرداخته بودم. پس این عاقبت عدم غنیمت فرصت است . یا باززندگی دنیوی خود را در نظر بگیریم که باید به انجام اعمال صالح پرداخت، حال اگر ما مدام متوجه دنیا شویم، دچار غفلت و غرور و زیبایی های دنیا شویم از آن هدف و وظیفه اصلی که رسیدن به تکامل و کمال، و جمع آوری زاد و توشه برای قیامت است باز خواهیم ماند و هنگام حسابرسی اعمال افسوس امروز خود را خواهیم خورد . پس حضرت علی (ع) در این نامه بسیار زیبا و واضح برای ما این را گوشزد نمودند. ان شاء الله که به کار گیریم.