کاش برسد مولای ما

کاش فردا را بسازیم و لحظه حال را خراب نکنیم.

روز اول گذشت. غروب روز دوم بود که ناگهان علی حالش بد شد، رنگش پرید نفسش بالا نمی آمد. بچه ها فریاد می زدند کمک کنید کسی آمبولانس را خبر کند. در این هنگام کامران ناگهان با همان گردن آویزش و دستان خالکوبی شده اش از گوشه اتاق به سمت جمعیت دوید و رو به سوی آنان کرد و گفت:
«عقب بروید، عقب بروید.» کامران در یک لحظه شروع به احیای علی کرد. کامران یکی از اعضای هلال احمر بود. اکنون همه چیز عوض شده بود و متعجبانه می پرسیدن اگر تو عضو هلال احمر هستی پس چرا خودت را با این شکل در آوردی؟
کامران در حالی که بغض گلویش را می فشرد؛ اشکش سرازیر شد و تا چانه اش رسید. گفت:
«یک دختر بچه دو ساله داشتم که یک روز سیل شدیدی اومد دخترم داخل آب افتاد هنگامی که گرفتمش هر چه او را احیاء کردم فایده ای نداشت او مرده بود. آن اتفاق باعث شد که من از خدا ناامید شوم. روزهایم بی سرانجام می گذشت تا اینکه تصمیم گرفتم به اینجا بیایم و با خدا رابطه ام را قویتر و بهتر کنم.
روز آخر هنگامی که بچه ها خداحافظی می کردند کامران هم جلو آمد و گفت:
«بخشش خدا محدود به زمان سیل نیست بلکه در هر جا و مکانی می توان خدا را پیدا کرد و با او ارتباط قوی گرفت. این چند روز نمازهایتان و تسبیحتان باعث شد که من در خودم بیشتر پی ببرم.» سپس ادامه داد و گفت: «من سال ها با مادرم قهر کرده بودم که یکی از بچه ها هنگامی که من به اینجا می آمدم به مادرم خبر داده بود که من اینجا هستم. مادرم به من زنگ زد و گفت: «یکی از بچه های محل تو را دیده و گفته اینجا هستی حال ما برای آمدنت لحظه شماری می کنیم.»
کامران آرام آرام اشک می ریخت و به سجده شکر رفت و از خدا به خاطر نجات علی، پیدا کردن خودش و آشتی با مادرش تشکر کرد.
وقتی که مراسم اعتکاف تمام شد، کامران با چهره جدید،اما با وقار و آرام سوار موتورش شد و از آنجا دور شد. هنگامی که به داخل برگشتند، یک تسبیح، کتاب قران و مفاتیحی سرجایش گذاشته بود و نوشته بود: بماند برای یادگاری

آری! تاریخی که باید در قلبش بنگارد و ماندگار کند از رشادت‌ها، ولایتمداری‌ها و ایمانی که این گونه رزمندگان به منصه ظهور گذاشتند و پرچم سه رنگ کشور را با صلابتی هر چه تمامتر، بر تارک جهان به اهتزاز در آوردند و عزت خویش را به نمایش گذاشتند.

#هفته_دفاع_مقدس