ضحی (شهیدمحمودرضابیضائی)

ما انسانها در این کروه خاکی هر روز مبتلا به مصیبت هایی هستیم که هیچ گاه از آنها درس آموزی و پند پذیری نداریم چه بسا اگر کمی آن ها عبرت می گرفیتم  حال و روز بهتری می یافتیم

امام زين‌العابدين(علیه السلام):

بيچاره فرزند آدم …
هر روز سه مصيبت به او مى رسد
و حتى از یکی از آنها پند نمى گيرد
كه اگر پند میگرفت، سختي هاو كار دنيا
بر او آسان مى شد.

مصيبت_اول:
هر روز از عمر او كم میشود
در صورتى كه اگر از مال او چيزى كم گردد
اندوهگين مى شود؛ درحالیکه مال جايگزين
دارد، اما عمر از دست رفته جبران نمى شود.

مصيبت_دوم:
روزيش را به طور كامل دريافت میكند،
كه اگر از راه حلال باشد بايد حساب پس دهد
و اگرحرام باشد كيفر میبيند.

مصيبت_سوم:
از اينها بزرگتر است
پرسیدند: “آن چيست؟”
فرمود: «هيچ روزى را به شب نمى رساند
مگر اين كه يك منزل به آخرت نزديك شده است، اما نمى داند به سوى بهشت يا به سوى آتش؟

منبع‌الاختصاص؛ص342

زنی، کودک خردسالش را در پشت بام، تنها رها کرد و مشغول کارهای روزمره شد.
کودک آرام آرام در پشت بام به حرکت در آمد تا به لبهٔ بام رسید، از لبه بام هم به روی ناودانی که در آنجا بوده، خزید و به انتهای ناودان که رسید، مادر متوجه خطر شد.

این صحنهٔ بسیار خطرناک، مادر را مضطرب و نگران کرد که مبادا کودکش از پشت بام به زمین بیفتد.

مادر پریشان، این طرف و آن طرف رفت؛ اما کاری از دستش بر نیامد و راه چاره ای به فکرش نرسید.
نمی دانست چگونه فرزندش را نجات دهد.
مردم زیادی جمع شدند و هر کدام نظری دادند؛ اما هیچ کدام کارساز نبود.

یک نفر گفت: «بهتر است نردبانی بیاوریم و از آن، بالا برویم و کودک را بگیریم و پایین بیاوریم اما نردبان کارساز نبود؛ زیرا ناودان با دیوار فاصله زیادی داشت و از آنجا دست کسی به کودک نمی رسید.

کودک مدام تکان می خورد و ناودان را می لرزاند. مادرش دست و پای خود را گم کرده بود. با گریه و زاری می گفت: «آیا کسی نیست که بتواند راه چاره ای پیدا کند؟
خدایا! تنها فرزندم را از تو می خواهم! خودت نجاتش بده! خدایا… خدایا.. »

ناگهان مردی فریاد زد: «کنار بروید، علی بن ابی طالب آمد. من مطمئن هستم که او می تواند راه حلی پیدا کند.»

علی (ع) نزدیک آمد و تا صحنه را دید، فرمود: «فوراً کودکی بیاورید که هم سن و سال این کودک باشد.» کودک همسایه را نزد على (ع) آوردند که اتفاقاً هم سن و سال کودک روی ناودان بود.

امام دستور داد: «او را بالای پشت بام ببرید.» کودک را فوراً بالای پشت بام بردند.

امام به مادر کودک گرفتار هم فرمود: «تو هم زود به بالای پشت بام برو.» آن کودک که در روی ناودان گرفتار شده بود، با دیدن کودک هم سن و سال خودش، مسیر رفته را آرام آرام برگشت تا به بالای پشت بام رسید.

مادرش دوان دوان به سمت او رفت و فرزندش را در آغوش کشید.

منبع:
کتاب: داستان هایی از زندگانی چهارده معصوم (ع)
نویسنده: سجاد خسروی – 1393

اگر بتوانید در درون خودِ جامعه‌تان - همان جامعه انقلابی - تقوا و فضیلت و اخلاق و دین‌داری و زهد و نزدیکی معنوی به خدا را در خود و دیگران تأمین کنید، پایه و قاعده ظهور ولی‌عصر - صلوات الله و سلامه علیه - را مستحکم‌تر کردید و هرچه بتوانید از لحاظ کمیت و مقدار، تعداد مسلمانان مؤمن و مخلص را افزایش بدهید، باز به امام زمان و زمان ظهور ولی‌عصر نزدیک‌تر شدید.

پس ما می‌توانیم قدم‌به‌ قدم جامعه خود و زمان و تاریخ خود را به تاریخ ظهور ولی‌عصر - صلوات الله و سلامه علیه - نزدیک کنیم.

مقام معظم رهبری- انسان 250 ساله،ص344.

ما گاهی اوقات فکر می کنیم می توانیم اعمال خود را از خدا مخفی کنیم ، اما او قادر است و بینا و توانا ، تمام کارها و اعمال و رفتار ما را رصد می نماید. حتی نمی توانیم مخفی کنیم. ممکن است از اشخاص مخفی شود اما از خدایی که آفریننده ما است نه .
?آیت‌الله بهجت قدس‌سره:

 نمی‌توانیم اعمال خودمان را از خدا مخفی بکنیم؛ او قادر است، ناظر است، علیم است، حکیم است. تا با او نسازیم، کارمان درست نمی‌شود. حالا چه‌کار بکنیم؟ خودمان از خودمان بترسیم، فضلاً از دیگران… بین خودمان و خدایمان در خلَوات، از تضرعات، از انابه و از توبه، و از طلب توبه، طلب توفیق به توبه، دست برنداریم.

 (به‌سوی محبوب، ص١١١)

روشها و آموزه های اسلام در همه زمینه انسان را به رعایت نکات تغذیه ای  و زمان های استفاده از آن توصیه می نمایند حتی در غذا خوردن که سفارش خوردن غذا در زمان گرسنگی است.

پیامبر اکرم (ص) فرمودند:

وقتی اشتها داری غذا بخور
و در حالی که هنوز اشتها داری
دست از غذا بکش.

 بحارالانوار ج ۶۲ ،ص ۲۹۰

خداوند اعضای بدن انسان را آنگاه آفرید در هر کدام از اعضاء فوایدی نهاد حتی جزئی ترین آنها که به حساب نمی آید که توجه به آنها انسان را متوجه حکمت و قدرت خداوند می نماید.نمونه آن گریه کودکان است که بر اثر ناگاهی خانواده فرزندان خود را به خاطر اینکه گریه نکنند به بهانه های مختلف آرام می نمایند اما از فواید آن بی خبرند. چنانچه امام صادق(ع) در مورد این موضوع به مفضل می فرماید.

فواید گریه کودکان

ای مفضل! از منافع گریه کودکان نیز آگاه باش. بدان که در مغز کودکان رطوبتی است که اگر در آن بماند بیماریها و نارساییهای سخت و ناگوار به او رساند؛ مانند نابینایی و جز آن. گریه آن رطوبت را از سر کودکان سرازیر و بیرون می کند و بدین وسیله سلامتی تن و درستی دیده ایشان را فراهم می آورد. پدر و مادر از این راز آگاه نیستند و مانع آن می شوند که کودک از گریه اش سود ببرد. اینان همواره در سختی می افتند می کوشند که او را ساکت کنند و با فراهم کردن خواسته هایش از گریه بازش  دارند، ولی نمی دانند که گریه کردن به سود اوست و سرانجام نیکی پیدا می کند.

بدین ترتیب چه بسا که در اشیاء منافعی نهفته باشد که معتقدان به اهمال و بی تدبیری در کار عالم از آن غافل اند و اگر می دانستند، هیچ گاه نمی گفتند که فلان چیز بی ثمر است؛ زیرا آنان از اسباب و علل آگاه نیستند. براستی هر چه را که منکران نمی دانند عارفان می بینند. چه بسیار است چیزهایی که دانش اندک آفریدگان از آن کوتاه و خالق آفرینش با دانش بی پایانش از آن آگاه است .

قداستش عظیم و کلمه اش والاست. و اما آبی که از دهان کودکان سرازیر می شود و خارج می گردد، رطوبتی است که اگر در بدنهایشان بماند، آثار وخیمی بر جای می گذارد. چنانکه دانی گاه که رطوبت بدن چیره می شود[و بر دیگر عناصر، غلبه می کند]شخص، دچار کودنی، پدیوانگی، کم عقلی، فلج و قلوه و جز آن می گردد .

خداوند جل علاء چنان تدبیر نمود که این رطوبت در دوران کودکی از دهانشان بیرون رود و در بزرگی از سلامت تن برخوردار گردند. بدین ترتیب پروردگار به خاطر نادانی آفریدگان بر آنان منت نهاد و تفضل نمود. اگر اینان از داده ها و نعمتهای بی شمار او آگاه بودند، هیچ گاه در معصیت و لغزش از فرمانش فرو نمی افتادند. پاک و منزه خدایی که چه بزرگ است  نعمتهای او بر مستحقان و دیگر آفریدگان! و چه بالاتر است از آنچه باطل گرایان می پندارند.

   منبع: توحید مفضل، 51و52