ضحی (شهیدمحمودرضابیضائی)

ام ا لبنین، فاطمه الکلابیه، همسر امام علی(علیه السلام)

ام ا لبنین دختر حزام بن خالد ربیعه معروف به وحید بن کلاب،همسر امام علی(علیه السلام) بود مادرش ام لیلی نام داشت نام اوفاطمه وکنیه اش ام البنین است. این بانوگرچه درکربلا حضورنداشت ولی چهار فرزندش در حادثه عاشورادر راه یاری امام حسین (علیه السلام) به شهادت رسیدند، اومأوای زنانی بود که برای عزاداری امام حسین(علیه السلام) جمع می شدند. ایشان از حضرت علی (علیه السلام) دارای چهار فرزند به نام های عبدالله، عباس، جعفر وعثمان بودکه همگی درکربلا شهید شدند ایشان شیوه عزاداری را برای مبارزه انتخاب نمود تا ابعاد مختلف وناگوار جنایات کربلادر یاد ها بماند ودشمنان سرمست از پیروزی را شرمنده و مطرود سازد. ام البنین از زنان فاضله ونامداری بود که به اهل بیت(علیهم السلام) معرفت داشت و دارای زهد، پارسای، فصاحت و بلاغت بود، زمانی که خبر فاجعه کربلا  توسط بشیر به مدینه  رسید ام

- ام البنین سؤال کرد ازامام حسین(علیه السلام)چه خبر؟ بشیرپاسخ داد: خدا تو را صبر دهد، فرزند عباس(علیه ا لسلام)کشته شد، ام البنین فرمود: معنای این خبر چیست ؟از امام حسین(علیه السلام) برایم بگو. وهمچنین می توان از زینب صغری معروف به ام لقمان دختر عقیل بن ابی طالب نام برد[1].

[1] . حسون و دیگران ، اعلام النساء ، چاپ اول ، بی جا ، اسوه ،1411، ص497 .

ما انسانها نماز هایی که می خوانیم باید بدانیم چه می خوانیم و چه می کنیم چرا که تمام اعمال و کارهای ما تابع نماز است مگر نه این است که نماز انسان را از فحشا و منکر باز می دارد ، پس باید به نماز توجه بیشتری نماییم چرا که اگر اصلاح کنیم و توجه بیشتری نماییم مشکلات عدیده  جامعه امروز از بین خواهد رفت. تمام بی عدالتی ها ، نگرانی ها و خلاصه هر چیزی که امروزه است به خاطر عدم اصلاح درست نماز است. 

✅حضرت آیت‌الله بهجت قدس‌سره:

نماز خودتان را اصلاح کنید. «وَاعلَم أنَّ کُلَّ شَیءٍ مِن عَمَلِکَ تَبَعٌ لِصَلاتِکَ؛ بدان که تمام اعمالت، تابع نمازت خواهند بود.»
? زمزم عرفان، ص ٣٧٧

استاد علی صفایی حائری

قيس بن مسهر و عبدالله بن يقطر…از رسولان امام براى مسلم هستند كه در قادسيه به وسيله حصين بن نمير دستگير مى‌شوند و به كوفه روانه مى‌شوند و براى لعن بر حسين عليه السلام بر منبر فرستاده مى‌شوند و مردم را به يارى حسين و جدايى از حرامزاده‌اى مثل ابن زياد مى‌خوانند و از بالاى قصر پرتاب مى‌شوند و سر از بدن شكسته‌شان جدا مى‌شود.

طرماح بن عدى هم از طايفه طى است كه از كوفه بيرون آمده و آن لشكر عظيم نخيله را ديده و هنگامى كه به حسين مى رسد، به جاى نصرت به نصيحت مى پردازد و از حسين عليه السلام مى خواهد كه به كوه‌هاى طى روى بياورد و تا بيست هزار شمشيرزن را در ركاب خود ببيند كه تا جان در بدن دارند از او دفاع مى كنند.

حضرت مى فرمايد كه من با حرّ عهدى دارم و نمى پذيرد و طرماح به خاطر رساندن آذوقه عيال، از حسين عليه السلام جدا مى شود تا خود براى نصرت او بازگردد و حسين عليه السلام مى فرمايد: شتاب كن، چون ممكن است كه ما را نبينى و او مى رود و هنگامى كه باز مىگردد، ديگر در نينوا لاله‌اى نيست و آتش‌ها خاكستر شده‌اند.

اين تسويف و تأخيرها به خاطر هر عذر و بهانه اى كه باشد، از ترجيح آن بهانه حكايت دارد.

چرا ما تكليف‌ها را به عقب مى‌اندازيم؟
آيا امكان بيشتر و يا قدرت زيادتر و يا رفع موانع و يا رفعت همتى را انتظار داريم؟

مادامى كه حسين، به تبليغ و دگرگون كردن تلقى مردم از خويش و از حكومت محتاج است، مادام كه او به مهره هاى كارساز و جايگزين آنها از مهره‌هاى موجود نياز دارد، چگونه تأخير مى‌كنيم و براى تأمين چند ماه آذوقه مى‌رويم و فرصت‌ها را از دست مى‌دهيم در حالى‌كه زمان تنگ و هدف دور و موانع بسيار و راه‌زنها در كمين هستند.

ما براى فرار از تكاليف، تكاليف را سنگين مى‌شماريم و توان خود را نفى مى‌كنيم تا عذر تأخير و تسويف را فراهم كنيم.

ما مى‌گوييم:
«لَو استَطَعنا لَخَرَجنا مَعَكم يُهلِكون انفُسَهُم».(توبه:۴۲)
و خدا مى‌ گويد:
«لَو ارادوا الخُروج لا عدوا له عدةً».(توبه:۴۶)

ما مى‌گوييم: اگر مى‌توانستيم مى‌آمديم و خدا مى‌فرمايد: اگر مى‌خواستند آماده مى‌شدند.

آنچه خدا مى‌خواهد شتاب و سبقت است كه:
«سارعوا الى مَغفِرة مِن رَبِّكم»،(آل عمران: ۱۳۳)
و «اغتَنمواالفرص» و «اغتنموا المهل».( نهج‌البلاغه، خطبه۷۶)

و آنچه شيطان مى خواهد وعده و وعيد و تسويف و تأخير است كه:
«يعدهم و يمنيهم و مايعدهم الشيطان الا غروراً».(نساء:۱۲۰)

✅ ما اگر مى خواهيم كه حسرت نصرت معصوم و حسرت غنيمت همراهى او را نداشته باشيم و همچون طرماح به جاى خالى نرسيم، بايد تمرين كنيم و هيچ تكليفى را به خاطر بهانه‌اى به عقب نيندازيم و الان مى‌روم و رفتم را با عمل جايگزين كنيم كه تا به خود بجنبيم، ديگران رفته‌اند و كارها را برده‌اند و ما را با لهو و لعب‌ها گذاشته‌اند.

? وارثان عاشورا ص۲۷۶

✍️روز عاشورا بود و موج عزاداران از هر سو به طرف کربلا در حرکت بود، علامه بَحرالعلوم به همراه گروهی از طلبه ها به استقبال عزاداران می رفتند..

به محلّه طُویریج رسیدند (که دسته ی سینه زنی و سبک سینه زنی شان مشهور است) وقتی سیدبحرالعلوم به آنها رسید ناگهان با آن کهولتِ سن و موقعیت اجتماعی و علمی لباس خود را به کناری گذاشت و در صفِ سینه زنان با شورِ وصف ناپذیری به سینه زدن پرداخت! پس از پایان مراسم، یکی از خواص از ایشان پرسید: چه شد که شما یکدفعه چنان دچار احساسات پاک و خالصانه شدید؟! علامه فرمود:

?با رسیدن آن دسته ی عزاداران، ناگهان چشمم به محبوبِ دلها، امام عصر علیه السلام افتاد و دیدم آن بزرگوار با سر و پایِ برهنه و با چشمی پر از اشک، در میانِ جمعیتِ سینه زنان به سر و سینه می زند؛ به همین جهت، قرار از کف دادم و در برابِر ایشان آنگونه به سوگواری پرداختم.

? دیدار یار، علی کرمی، ج۲، ص۲۰۰

✍️امام سجّاد علیه السلام:

پس حقّ مادرت اين است كه بدانى او تو را در جايى حمل كرده است كه هيچ كس فردى ديگر را در آنجا حمل نمى‏ كند، و از ميوه دل خود چيزى بتو خورانده است كه هيچ كس بديگرى نمي خوراند. و با گوش و چشم و دست و پا و مو و پوست [و خلاصه‏] تمام جوارحش تو را حفاظت نموده و از تو نگهدارى كرده، و از اين كارش هم خرّم و شاد بوده، و در عين حال مراقب بوده، و در ايّام باردارى هر ناگوارى و درد و سنگينى و غم و اندوهى را بجان خريده و تحمّل نمود، تا آن موقعى كه دست قدرت الهى تو را از او فارغ ساخت و بر پهنه زمين آورد، از آن به بعد خوش داشت كه تو سير باشى و او گرسنه، تو پوشيده باشى و او برهنه، تو سيراب باشى و او تشنه، و بر تو سايه بگستراند و خود در برابر آفتاب باشد، و با سختى خود تو را به رفاه اندازد، و با بي خوابى خود خواب را بر تو شيرين كند، مادر اندرونش ظرف تو، و دامنش محلّ آرامش تو، و پستانش ظرف آب تو، و جانش پناه تو بوده است. و فقط بخاطر تو متحمّل گرم و سرد دنيا شده است، پس به همان اندازه هم تو از او تشكّر كن، و آن را جز بيارى و توفيق خداوند نتوانى!

? تحف العقول، صفحه۲۴۲

و قال(ع) تَذِلُّ الأُمُرُ لِلمَقَادِیرِ، حَتَّی یَکُونَ الحَتفُ فیِ التَّدبِیرِ؛ کارها چنان رام و پیرو مقدرات است؛ که گاهی تباهی در تدبیر و دور اندیشی است. 

تَذِلَّ: ذلیل می شود، رام می شود. 

لِلمَقَادِیر: برای قضا و قدرها 

حَتَّی یَکُونَ: تا اینکه می باشد 

اَلحَتف: تباهی، مرگ 

تدبیر بشر نمی تواند مانع از قضا و قدر الهی باشد، گاه تقدیرات، همه تدبیرهای بشر را بر هم می زند، از این رو حضرت (ع) می فرماید: حوادث و امور، تسلیم تقدیرهاست و آنچه خداوند خواسته است همان می شود، نه آنچه بشر تدبیر و قصد کرده است، تا جایی که همان تدابیری که بشر به خیال خود به او سود می رساند، به تباهی یا مرگ منجر می شود. 

منبع: محمدرضا زاده جویباری و همکاران . برگزیده راه روشن حکمت های 1تا 110 نهج البلاغه، ص45.