ضحی (شهیدمحمودرضابیضائی)

حکمت 13

شکر نمعت عامل گسترش نعمت ها

«و قالَ(ع): اِذَا وَصَلَت اِلَیکُم اَطرَافُ النِّعَمِ فَلاَ تُنَفِّرُوا اَقصَاهَا بِقِلِّهِ الشُّکرِ؛ هرگاه مقدمات نعمت ها به شما رسید، نهایت آن را با کمی شکر از خود مرانید.»

☀️واژگان مهم: وَصَلَت: رسید فَلاَ تُنَفِّرُوا: پس دور نکنید اَطرَاف: گوشه ها، کنارها اَقصَی+ هَا: آخر+آن(اواخرش، نهایتش)

☀️چکیده مفاهیم: غالبا نعمت ها به صورت تدریجی می رسد و انسان اگر با شکر گذاری به استقبال آن رود، تا پایان آن نصیب انسان می شود، در این حکمت حضرت نمی فرماید با شکر نکردن، نعمت ها از دستتان می رود؛ بلکه می فرماید اگر کم شکر کنید، نعمت های بعدی نمی رسد.

☀️نکته ها: 1-نعمت های الهی، متناسب با وجود اسباب و عل آن نازل می شود. اگر علل و اسباب بیشتری مهیا باشند نعمت های بیشتری نازل می شوند و تداوم می یابند. پس عامل نزول نعمت ها خود بندگان هستند چون مخازن نعم الهی تمام شدنی نیست. 2- کفران نعمت، به معنای استفاده ناصحیح از نعمت ها در امور نا مربوط می باشد. مثلا نعمت سلامتی و قدرت جوانی را در کار بیهوده صرف کردن. گاهی هم کفران نعمت در اثر شکر نکردن یا کم شکر کردن صورت می گیرد . همان طور که مزید شکر مزید نعمت را به همراه دارد. 3- در این حکمت از کلمه«تُنفِروا» استفاده شده که به معنی دور کردن و از دست دادن است، از این کلمه معمولا در رابطه با پرندگان و پراندن آنها استفاده می شود . حضرت امیر(ع) نعمت را به پرنده تشبیه کرده که باید در قفس شکر و سپاس، نگهداری و حفاظت شود که اگر آدمی غفلت کند، پرنده را با دست خود پرواز داده و نعمت ها را از دست داده است. 4- نعمت های الهی متنوعند، همه نعمت ها جنبه مادی ندارند، برخی از آنها مثل: وِجاهت، عزت، عقل سلیم، داشتن حکمت، معرفت و هدایت خاص الهی، محبّ اهل بیت بودن و توفیق طلب علم ، از نعمت های معنوی به شمار می روند.

☀️پیام ها: برای رسیدن به وضعیت های مناسب تر به جای نظر کردن به نیمه خالی لیوان و شکایت از نداری ها، به نیمه پر لیوان بنگریم و شکر نعمت هایی را که داریم، بگزاریم. در این صورت، روز به روز نعمت ها افزون شده و به وضعیت های بهتر دست می یابیم. ??☘️☘️ ? محمد رضا زاده جویباری و همکاران، برگزیده راه روشن،ص 39-40

 پیامبر اکرم(ص): یا علی هلاک می شود کسی که از تو دوری گزیند

شیخ‌ صدوق‌ با سند متّصل‌ خود از سعید بن‌ جُبَیر از ابن‌ عبّاس‌ آورده‌ است‌ که‌: رسول‌ خدا صلّی‌ الله‌ علیه‌ وآله‌ وسلّم‌ به‌ علیّ أبی‌طالب‌ فرمود: ای‌ علیّ! من‌ شهر حکمت‌ هستم‌ و تو دَرِ آن‌ شهر هستی‌! و هیچگاه‌ نمی‌توان‌ وارد در شهری‌ شد مگر از سوی‌ دَرِ آن‌ شهر.
و دروغ‌ می‌گوید کسی‌ که‌ می‌پندارد: مرا دوست‌ دارد و بغض‌ تو را در دل‌. زیرا که‌ تو از من‌ هستی‌ و من‌ از تو هستم‌! گوشت‌ تو از گوشت‌ من‌ است‌! و خون‌ تو از خون‌ من‌ است‌! و روح‌ تو از روح‌ من‌ است‌! و تو امام‌ امّت‌ من‌ می‌باشی‌!
و پس‌ از من‌ جانشینم‌ بر آنها می‌باشی‌، پیروزی‌ از آنِ کسی‌ است‌ که‌ از تو پیروی‌ کند؛ و بدبختی‌ از آن‌ کسی‌ است‌ که‌ مخالفت‌ تو نماید؛ و منفعت‌ کسی‌ می‌برد که‌ در تحت‌ ولایت‌ تو در آید؛ تهیدست‌ می‌شود کسی‌ که‌ با تو دشمنی‌ ورزد.
و رستگار می‌شود کسی‌ که‌ ملازم‌ تو باشد! و هلاک‌ می‌شود کسی‌ که‌ از تو دوری‌ گزیند. مَثَل‌ تو و مَثَل‌ امامان‌ از اولاد تو پس‌ از من‌، مَثَل‌ کشتی‌ نوح‌ است‌، کسیکه‌ بر آن‌ سوار شود، نجات‌ یابد. و کسیکه‌ تخلّف‌ ورزد غرق‌ گردد.
و مِثال‌ شما مِثال‌ ستارگان‌ آسمان‌ است‌ که‌: هرگاه‌ ستاره‌ای‌ غائب‌ شود، ستارۀ دیگری‌ طلوع‌ می‌کند؛ تا روز قیامت‌.

متن حدیث:
 

  یا عَلِیٌّ أنَا مَدِینَةُ الْحِکْمَةِ وَ أنْتَ بِابُهَا وَ لَنْ تُؤْتی‌ الْمَدِینَةُ إلَّا مِنْ قِبَلِ الْبَابِ. وَ کَذَبَ مَنْ زَعَمَ أنَهُ یُحِبُّنِی‌ وَ یُبْغِضُکَ! لاِنـَّکَ مِنِّی‌ وَ أنَا مِنْکَ! لَحْمُکَ مِنْ لَحْمِی‌، وَ دَمُکَ مِنْ دَمی‌، وَ رُوحُکَ مِنْ رُوحِی‌؛ وَ سَرِیرَتُکَ مِنْ سَرِیرَتِی‌، وَ عَلَانِیَتُکَ مِنْ عَلَانِیَتِی‌؛ وَ أنْتَ إمَامُ اُمَّتِی‌؛ وَ خَلِیفَتِی‌ عَلَیْهَا بَعْدِی‌! سَعِدَ مَنْ أطَاعَکَ؛ وَ شَقِیَ مَنْ عَصَاکَ وَ رَیِحَ مَنْ تَوَلَّاکَ، وَ خَسِرَ مَنْ عَادَاکَ، وَ فَازَ مَنْ لَزِمَکَ، وَ هَلَکَ مَنْ فَارَقَکَ؛ مَثَلُکَ وَ مَثَلُ الائِمَةِ مِنْ وُلْدِکَ بَعْدِی‌ مَثَلُ سَفِینَةِ نُوحٍ، مَنْ رَکِبَهَا نَجَی‌ وَ مَنْ تَخَلَّفَ عَنْهَا غَرِقَ؛ وَ مَثَلُکُمْ مَثَلُ النُّجُومِ کُلَّمَا غَابَ نَجْمٌ طَلَعَ نَجْمٌ إلَی‌ یَوْمِ الْقِیَمَةِ.
  منبع: ینابیع الموده، صفحه 28″

خودتان را خدمت گزار مردم بدانید

شماها باید برای این ملت خدمت کنید.و خودتان را خدمتگزار مردم بدانید.اگر در ذهنتان بیاید که ٬ بیاورید که من وزیرم و باید مردم از من چه بکنند؟بدانید اصلاح نشدید. در ذهنتان حتی خلجان بکند، #آقای_رئیس_جمهور در ذهنش خلجان بکند که من شخص اول مملکت هستم و چه و کذا، این اصلاح نشده است!خلجانش هم از شیطان است. آن خلجانش هم، او عمل نمی کند.اما در ذهنش این خلجان را هم بیرون کند.و همین طور هر یک شماها خدمتگزار این مملکت هستید، خدمتگزار این ملت هستید.
#امام_سید_روح_الله_موسوی_خمینی
#صحیفه_امام
#امام_خمینی
?صحیفه نور جلد ۱۵ صفحه ۱۰۵
بیانات حضرت امام خمینی (ره) در دیدار با رئیس جمهور ٬ نخست وزیر و اعضای هیأت دولت
مورخ: ۱۳۶۰/۰۵/۳۱

آداب و بهترین اوقات ناخن گرفتن

در حديث است كه كسى به امام كاظم علیه السلام عرض كرد: اصحاب ودوستان ما معتقدند ناخن را بايد در روز جمعه گرفت. حضرت فرمود: «اگر بخواهيد در روز جمعه بگيريد واگر نمى‌توانيد تا جمعه صبر كنيد، هرگاه بلند شد بگيريد»

از امام صادق علیه السلام روايت شده است كه فرمود: «ناخن گرفتن در روز جمعه انسان را در برابر بيمارى‌هاى خوره، كورى وپيسى بيمه مى‌كند. واگر در روز جمعه نياز به گرفتن ناخن‌ها نباشد آن را سوهان بكش تا ريزه‌هايى از آن جدا شود»

در چند حديث ديگر فرمود: «هر جمعه شارب وناخن خود را بگيريد واگر ناخن‌هايتان كوتاه است در روز جمعه آن را سوهان بكشيد، تا مبتلا به ديوانگى وخوره وپيسى نشويد»

?در حديثى ديگر فرمود: «هر كس در هر جمعه ناخن وشارب خود را بگيرد، تا جمعه ديگر پيوسته با طهارت باشد»

?منابع: كتاب من لا يحضره الفقيه، ج ۱

نکاتی در باب همزه وصل

1- در افعال: «اِقضُوا- اِمضُوا- اِبنُوا- اِئتُوا- اِمشُوا-اِهدُوا» همزه وصل در حال ابتداء به جای ضمه به«کسره» خوانده می شود. چرا که ضمه حرف متحرک، عارضی است و اصل آن «کسره» بوده است. بدین صورت : اِقضِیُوا- اِمضیُوا- اِبنِیُوا- اِئتِیُوا- اِمشُِوا- اِهدِیُوا . البته در برخی از کلمات مذکور عملا به لحاظ ساختار لفظ و معنا ، ابتداء نمی شود و فقط جهت آگاهی به تلفظ اصل کلمه ذکر شد. 2- همزه ساکنه، در کلمات: «اِئتِ -اِئتِنا- اِئتیا- اِئتُوا- اِئتُونی-اِئذن» در میان کلام به همزه ساکنه ولی در صورت ابتداء به یاء مدی خوانده می شود. بدین صورت: ایتِ- ایتِنا- ایتیا- ایتُونی- ایذَن همچنین در کلمه «اُوتُمِنَ» همزه ساکنه در صورت ابتداء به «واو مدی» تبدیل می گردد و بدین صورت خوانده می شود: اُوتُمِنَ 3-کلماتی نظیرکلمات زیر در قرآن که افعال امر هستند ابتداء با«کسره»خوانده می شوند: (ثُمَّ لیَقطَع= لِقطَع) - (ثُمَّ لیَقضُوا= لِیقضُوا) ?? ?حلیه القرآن، وایت حفص از عاصم محسن موسوی بلده

سوره نازعات آیات 1 تا 5

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ «وَالنَّازِعَاتِ غَرْقًا؛ سوگند به فرشتگاني که (جان مجرمان را بشدت از بدنهايشان) برمي‌کشند.»(1) «وَالنَّاشِطَاتِ نَشْطًا؛ و فرشتگاني که (روح مؤمنان) را با مدارا و نشاط جدا مي‌سازند.»(2) « وَالسَّابِحَاتِ سَبْحًا؛ و سوگند به فرشتگاني که (در اجراي فرمان الهي) با سرعت حرکت مي‌کنند.»(3) « فَالسَّابِقَاتِ سَبْقًا؛ و سپس بر يکديگر سبقت مي‌گيرند.»(4) «فَالْمُدَبِّرَاتِ أَمْرًا؛ و آنها که امور را تدبير مي‌کنند!»(5)
سیمای سوره
سوره نازعات دارای چهل و شش آیه می باشد در مکه نازل شده نام سوره بر اساس آیه اول به معنای فرشتگان گیرنده جان می باشد. موضوع معاد و قیامت محور مطالب این سوره است. از آنجا که گرفتن جان مؤمنان و کافران و تدبیر امور همه بندگان بر عهده فرشتگان است این سوره با سوگند به انواع فرشتگان آغاز می شود.
بیان گوشه ای از ماجرای حضرت موسی(ع) و فرعون و سرکشی او در برابر حق که مجازات سخت الهی را در دنیا برای او به دنبال آورد مقدمه ای است برای بیان یک اصل کلی که طغیان و دنیا پرستی انسان را به دوزخ می کشاند. در حالی که مبارزه با هوای نفس و پروا در برابر پروردگار انسان را به بهشت سعادت رهنمون می سازد.
☀️نکته ها:
«نزع» به معنای جدا کردن، کندن و کشیدن است. «غرق» و «اغراق» به معنای شدت است.«نشط» به معنای گشودن گره است. و نشاط یعنی آنکه عقده های روحی باز شوند. بر خلاف بعضی انسان ها که نمازشان با کسالت و انفاقشان با کراهت است. فرشتگان الهی در انجام مأموریت ها با نشاط هستند .«ناشط» به کسی گویند که کاری را با رغبت انجام می دهد. همچنین این کلمه در مورد کسی که سطل آب را از چاه بیرون می کشد، گفته می شود. گویا فرشتگان جان مؤمنان را به آرامی بیرون می کشند (تفسیر راهنما)
«نازعات» و «ناشطات» در واقع وصف برای طایفه ای از فرشتگان است و چون کلمه طائفه مؤنث «سابحات» از «سبح» به معنای حرکت سریع در آب یا هواست. اشاره به اینکه فرشتگان در انجام مأموریت های الهی سریع و چابک هستند.
به فرموده حضرت علی(ع) فرشتگان با آرامی و رفاقت مؤمنین را می گیرند.« یقبضون ارواح المؤمنین یسلّونها رفیقا»(تفسیر نور الثقلین)
سوگند خداوند به فرشتگان هم نشانه اهمیت و جایگاه فرشتگان در نظام هستی است و هم اهمیت امری که برایش سوگند یاد شده است.
ممکن است پنج صفتی که در این آیات آمده برای پنج گروه فرشته باشد و ممکن است برای یک گروه باشد، به این معنا که به محض صدور فرمان از جا کنده و با نشاط پیگیری و با سرعت حرکت می کنند و از یکدیگر سبقت می گیرند تا فرمان را مدبرانه انجام دهند.(تفسیر المیزان) ☘️☘️??
?تفسیرر نور حاج آقا قرائتی، ج10، سوره نازعات، ص370-371.