یا حسین(ع) من همان عاشق دل خسته ام که هر شب جمعه در ذهنم ضریح شش گوشه ات را لمس می کند و اشک فراق و ماتم می ریزد و در هوای ملکوتی دل به سوی تو پر می کشد.
یا حسین(ع) من هنوز کربلا نرفتم اما هر شب جمعه خود را در میان زائرانت حس می کنم و در ذهنم هم قدم با آنان می شوم و نوای دل تنگی سر می دهم.
قرآن کتاب و دستورالعمل زندگی سعادتمندانه است. این کتاب مقدس سالیان متمادی است که از نزولش در جهت هدایت و کمال انسان می گذرد. در این مدت چندین سال هنوز تغییری در آن ایجاد نشده است چرا که خداوند خود حافظ قرآن است و آن را از دستبرد حفظ می نماید. چه دستورالعملی محکم تر از این کتاب مقدس که انسان به آن وسیله هدایت چنگ زند تا گمراه نشود و اهل نجات باشد.
گریه ها سر می داد؛ خانواده اش را خسته کرده بود. جوجه رنگی ها را که می دید دلش غنج می رفت و یکی از آنان را می خواست. کم کم تابستان فرا رسید، در کوچه ماشین صدا می زد جوجه داریم، بچه شال و کلاه کرد، قلکش را شکست، پول های عید و تو جیبی اش را برداشت، یواش، یواش و بی خبر پرید داخل کوچه به کنار ماشین جوجه فروش رفت، دو تا جوجه زرد و خوش رنگ خرید، دستان کوچکش جا نداشت دو جوجه را در یک دستش جا دهد، آنها را در دو دستش گذاشت، با شادی و خنده وصف ناپذیر جوجه ها را می بوسید و به سمت خانه می رفت، در حین رفتن یکی از جوجه ها از داخل دستش پرید داخل کوچه کمی دوید آن طرف تر موتوری از کوچه در حال گذر بود به جوجه زد و جوجه را کشت. پسربچه غمگین شد و غم بر دلش نشست و شروع به گریه کرد. موتور سوار پیاده شد دست بر سر بچه کشید او را به کنار ماشین جوجه فروش برد و دوباره یک جوجه همان شکلی برای بچه خرید. بچه دوباره لبخند بر لبانش نشست و جوجه ها را بوسید و به سمت خانه شان حرکت کرد.
ای قلم تو چرا با من همراه نیستی؟ خیلی دوست داشتم که باز هم بنویسم، اما انگار مدت ها است قلم به دست نگرفتم. نمی دانم چرا این طور شده که یکدفعه ذهنم خالی شده و نمی توانم بنویسم. مدت ها است که منتظرم به اینکه ذهن و قلم با من همراهی کند و دوباره بنویسم. کاش! دوباره دوستان خوبی شویم و از سرگذشتمان برای یکدیگر بگوییم.
پنجشنبه ها روز خاصی است
پنجشنه ها روز خاصی است روز یک دیدار یا به یاد آوردن سفری خیلی دور به بلندای ابدیت که دیگر بازگشتی در آن نیست. یا دیداری جدید و تجدید خاطراتی از آنانی که بودند و اکنون نیستند.
آری؛ روزهای پنجشنبه حس و حال انسان را به سمت قبور اموات و شهدا می برد؛ به اینکه مدتی دیگر ما نیز دیر یا زود رهسپار آن دیار یا مکان خواهیم شد و چشمانمان را بر روی این جهان که حال خوب یا بد زیبا و هر چه چیز دیگر فرو خواهیم بست، اما این بستن چشمان این دنیا یی شروع باز کردن چشمان در مکانی دیگر است مکانی که پهناورتر از مکان کنونی است، مکانی است که چشمانمان چیزهایی را خواهد دید که هیچ گاه ندیده بود و چشمان قلبم نابینا و بسته بود که آن ها را بییند.
کاش ! قبل از ورود به آن مکان و دیدن چشمانمان در آن جا اکنون کمی چشم جانمان بینا شود.
شادی روح اموات و شهدا
فاتحه مع الصوات
جمعه ها حس خاصی دارد، حسی که انسان را به وجد و منتظر نگه می دارد که قرار است فردی از تبار نور و امید رخ نماید و جمعه ها را معطر به عطر مهدوی کند.
جمعه یعنی روزی که چشمانمان به جمال مولایمان روشن خواهد شد.
کاش! آن جمعه زودتر از راه فرا رسد و چشمانمان را از انتظار به حضور مبدل کند.
اللهم عجل لولیک الفرج