ضحی (شهیدمحمودرضابیضائی)

خدای من ! این من هستم بنده تو همان که نبودم و تو مرا از کتم عدم به وجود آوردی همان مو جود بی ارزشی که تو مرا ارزش دادی و آنگاه مقام خلیفه الهی را برایم برگزیدی و تو بر خود بالیدی به خاطر این آفرینشت و خلقتت و به خودت «فَتَبَارَکَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِینَ ؛ پس بزرگ است خدایی که بهترین آفرینندگان است!» گفتی تو خوب می دانستی که هدف و حکمتت از این خلقت چه بود، اما من ندانسته خلقتم را فراموش کردم ، و از تو دور و دورتر شدم آنگاه که احساس تنهایی کردم و کسی نبود گفتی بیا من در کنارت هستم اما من ندایت را نشنیدم و باز هم فراموشت کردم ،اما اکنون آمده ام مثل همان کودک تنها و پشیمان و راه گم کرده می خواهم در زیر چتر محبتت نفس بکشم و دوباره دستان پر مهرت را بر سرم کشی لبخند رضایتت بر قلبم نقش بندد و آنگاه مرا لبریز از عشق به خود نمایی ……..« إلهی وَ ربَّی مَن لی غَیُرک أسئلَهُ کَشَفَ ضُری وَ نَظَرَ فی أمری.