ضحی (شهیدمحمودرضابیضائی)

کرامات امام زمان(عج)
موضوع کرامت: نجات سرنشینان هواپیماى مشهد مقدّس
منبع کرامت: دفتر ثبت کرامات و خاطرات مسجد مقدّس جمکران، شماره ۹۷
مشخصات: آقاى م - ح، روحانى، ساکن تهران
زمان کرامت: ۲۸/۱۲/۷۵
مکان کرامت: تهران
تاریخ ثبت کرامت: ۱۳۷۶
خلاصه کرامت:
در تاریخ ۲۸اسفند سال ۷۵که به قصد زیارت امام رضا علیه السلام همراه عده اى از آقایان در هواپیما بودیم، وقتى بر فراز آسمان مشهد مقدّس رسیدیم، هواپیما دچار نقص فنى شد و بعد از حدود ۴۵دقیقه به طرف تهران برگشت و با اعلام آمادگى براى هر اتفاق ناگوار، همه مسافرین با توسل به حضرت صاحب الزمان علیه السلام و تکرار ذکر
“یا ابا صالح المهدى ادرکنى”
توجه حضرت را به زائرین جد بزرگوارشان جلب کردیم و از سقوط حتمى نجات پیدا کردیم.
شرح واقعه از زبان آقای م ح :
در تاریخ ۲۸اسفندماه ۱۳۷۵با هواپیما همراه بعضى از دوستان اهل علم و مداح تهرانى و همچنین عده اى از مسئولین کشور عازم مشهد مقدس بودیم.
وقتى هواپیما به فرودگاه مشهد رسید، خود را آماده پیاده شدن مى کردیم، یک مرتبه متوجه شدیم هواپیما دچار نقص فنى شده است و نمى تواند در باند فرودگاه بنشیند، نزدیک ۴۵دقیقه تا یک ساعت، هواپیما در آسمان مشهد سرگردان مى چرخید.
در نهایت مجبور شدیم به تهران برگردیم که حدود شش ساعت رفت و آمد و معطل شدنمان در آسمان شهر طول کشید.
همه سرنشینان نگران بودند که چه اتفاقى پیش خواهد آمد. وقتى از خلبان و خدمه هواپیما سؤال مى شد، اول جریان را نمى گفتند.
ولى وقتى یکى از مسئولین به طور خصوصى از خلبان پرسید، گفت: وقتى آماده فرود مى شدم،
متوجه شدم که چرخ هاى هواپیما باز نمى شوند و هرچه سعى کردیم، نتیجه نگرفتیم و الآن هم به طرف تهران بر مى گردیم و دستور داده اند که در آنجا آتش نشانى آماده باشد،
به خاطر اینکه احتمالا سقوط مى کنیم و هواپیما آتش مى گیرد!
همین که به نزدیکى فرودگاه تهران رسیدیم، مسئولین هواپیما اعلام کردند:
که ما به هیچ وجه نتوانستیم چرخ هاى هواپیما را باز کنیم و امکان نشستن به صورت عادى وجود ندارد، باید آماده سقوط باشیم، اگر کسى دندان مصنوعى دارد، بیرون بیاورد، همه کفش هایشان را در آورند و هرکس هم عینک دارد از روى چشمش بردارد.
خوب معلوم است که انسان در چنین موقعیتى چه حالى پیدا مى کند. بنده هم مثل سایرین منقلب شده بودم و در آخرین لحظات، عمامه ام را برداشتم و گفتم: آقایان اگر آخرین لحظه زنده بودنمان هست، بهتر است که به امام زمان حجة بن الحسن علیه السلام متوسل شویم.
همه منقلب بودیم، من دستم را روى سرم گذاشتم و گفتم: همه بگویید:
یا أبا صالح المهدی ادرکنی، یا أبا صالح المهدی أدرکنی…
همه مسافران با همان حالى که داشتند با صداى بلند مى گفتند: یا أبا صالح المهدی أدرکنى …

همه در حال توسل بودند که یک دفعه خلبان گفت:
بشارت! امام زمان علیه السلام عنایت فرمود، چرخ ها باز شد.
همه یک صدا صلوات فرستادند و به سلامت به زمین نشستیم. تمامى سرنشینان هواپیما مطمئن بودند که تنها معجزه امام زمان علیه السلام بود که در آن لحظات آخر، ما را نجات داد و به زائرین جدّش امام رضا علیه السلام توجه فرمود.
افسوس که عمرى پى اغیار دویدیم
از یار بماندیم و به مقصد نرسیدیم
سرمایه زکف رفت و تجارت ننمودیم
جز حسرت و اندوه متاعى نخریدیم
شاها به فقیران درت روى مگردان
بر درگهت افتاده به صد گونه امیدیم

امام زمان(عج)
برگرد که بر بهارمان میخندند
یک عده به حال زارمان میخندند
انقدر نبودنت به طول انجامید
دارند به انتظارمان میخندند

ادامه »

کاخ سبز معاویه 

جایگزین یکی از فرمانده واحدها شده بودم.
نیروها بی نظمی می کردند
و خواستم قاطعیتم را به آنها نشان دهم . دستور دادم در نقطه یادگیری برایم چادر بزنند با امکانات کامل .
یک روز احمد سلیمانی جانشین ستاد لشکر وارد چادر من شد .
گفت: آقا بد که نمی گذره!
گفتم: ای برادر مسئولیت سنگینه .
با ناراحتی گفت: خجالت نمی کشی
برای خودت کاخ سبز معاویه درست کردی؟
تا عصر که بر می گردم
خبری از این اوضاع نباشد. با خودم گفتم:به راستی که فرماندهی بسیجیان برازنده این چنین آدم هایی است.
درباره سردار شهید احمد سلیمانی(برادر حاج قاسم سلیمانی) شهیدی که اگر چه در کشور مهجور و ناشناخته است اما در کرمان او را بخوبی می شناسند.
روای: یکی از فرماندهان واحدهای لشکر 41 ثارالله استان کرمان.
شادی روح تمام شهدا و ایشان صلوات.
:books:زندگی به سبک شهدا، ص37 و 38

پیام های قرآنی

نماز عامل تربیت و پاکی

بسم اللهِ الرحمن الرحیم «أتلُ مَآأُوحِیَ إلیکَ مِنَ الکِتبِ وَأَقِمِ الصَّلوهَ تَنهی عَنِ الفَحشآءِ وَ ألمُنکَرِ وَ لَذِکرُ اللهِ أکبَرُ وَ اللهُ یَعلَمُ مَا تَصنَعُونَ؛آنچه را از کتاب آسمانی به تو وحی شده تلاوت کن و نماز را به ا دار زیرا که نماز (انسان را) از زشتی ها و گناه باز می دارد و یاد خدا بزرگتر است و خدا می داند که شما چه می کنید.»
:sunny:نکته ها:
:one:امام صادق(ع) فرمودند: « هرکه دوست دارد بداند که از نمازش چه مقدار سود برده است، بنگرد ، اگر نمازش او را از کارهای زشت و ناپسند باز داشته است، به اندازه ای که باز ایستاده از نماز بهره برده است.» (میزان الحکمه، 7/3096)
:two:هر نماز گزار به اندازه توجهش به نماز، از آن بهره برده و از گناهان و زشتی ها دوری می کند از این رو ممکن است برخی نمازگزارها، برخی گناهان را مرتکب شوند اما با توجه به کیفیت نمازشان بسیاری از گناهان را که بی نماز انجام می دهد ترک می نمایند. (المیزان16/135)

درنگی در صحیفه سجادیه

«یا مَن تُحَلُّ بِهِ عُقَدُ المَکارِهِ، وَ یا مَن یُفثَأُ بیهِ حَدُّ الشَّدائِدِ، وَ یا مَن یُلتَمَسُ مِنهُ المَخرَجُ إلی رَوحِ الفَرَجِ؛ ای [خدایی] که گره های بسته به [دست] تو گشوده می شود و سختی به [نام] تو آسان می گردد و راه خروج از ناگواری ها و رسیدن به آسایش از تو درخواست می گردد.» ❄️❄️❄️❄️ «ذَلَّت لِقُدرَتِکَ الصِعابُ، وَ تَسَبَّبت بِلُطفِکَ الَأسبابُ وَ جَری بِقُدرَتِکَ القَضاءُ وَ مَضَت عَلی اِرادَتِکَ الأشیاءُ؛ در برابر قدرت تو ناهمواری ها و سختی ها رام و ذلیلند و همه اسباب و ابزار با لطف تو سببیت و علیت یافته اند و به قدرت تو قضا و فرمان ها جریان یافته و به اراده تو اشیاء به حرکت خود ادامه می دهند .» ?صحیفه سجادیه، دعای هفتم، در مهمات و سختی ها ????????

حکمت 82 

اعتراف به نادانی

«وَ قالَ(ع) مَن تَرَکَ قَولَ (لَا أرِی) أُصِیبَت مَقَاتِلُهُ؛ کسی که کلمه«نمی دانم» را رها کند، به قتلگاه های خود برخواهد خورد.»

☀️واژگان مهم: لَا أدری: نمی دانم مَقَاتِلُهُ(مقاتل+ه): کشتن گاه ها+یش

☀️چکیده مفاهیم: امام علی(ع) در این حکمت به این اصل اشاره می کند که اگر کسی هنگامی که سوالی را نمی داند پاسخ دهد زمینه های رسوایی خویش کمک کرده است ؛ چرا که کار او سبب گمراهی خود و دیگران از مسیر حق می شود و چه بسا دنیا و آخرت کسی را تباه کند.

☀️نکته ها: 1️⃣به این دلیل عده ای از گفتن کلمه «نمی دانم» خودداری می کنند چون گمان می کنند باید پاسخ همه سؤال ها را بدانند و از این رو ، گاهی پاسخ سوالی را نمی دانند ، هر چیزی را که خیال می کنند درست است، به عنوان پاسخ مطرح می سازند؛ در حالی که دانایی، به دست آوردنی است و باید همواره بر دانایی خود بیفزاییم. 2️⃣همه مردم این نقطه ضعف مشترک دارند که نادانی شان به مراتب بیشتر از دانایی شان است و تنها حضرت علی(ع) بود که می توانست بگوید: «پیش از آنکه مرا از دست دهید ، بپرسید»(نهج البلاغه، فیض الاسلام، خطبه 92، ص275.)؛ زیرا پرسش ها، بی شمار و گوناگون اند و شامل مسائل شرعی، عقلی، تجربی، مسائل مربوط به علم شهور، عالم غیب، گذشته ، آینده و .. می شود و تنها کسی می تواند پاسخ گوی همه این سوالات باشد که از طرف خداوند تأیید شده باشد و علم و حکمت الهی را در اختیار داشته باشد. #ادامه_دارد… ?برگزیده راه روشن، محمد رضا زاده جویباری و همکاران، ص196 ??????