ضحی (شهیدمحمودرضابیضائی)

ساده زیستی
عن محمد بن علی عن موسی بن سعدانی عن حسین بن ابی العلاء قال خرجنا الی مکه نیّفا و عشرین رجلا فکنت اذبح لهم فی کل منزل شاه فلّما اءردت اءت اءدخل علی ابی عبدالله علیه السلام قال یا حسین و تذّل المومنین قلت اءعوذ بالله من ذلک فقال بلغنی اءنّک کنت تذبح لهم فی کل منزل شاءه فقلت ما اءردت الاالله قا اء ما علامت اءنّ منهم من یحبّ اءن یفعل مثل فعالک فلا تبلغ مقدرته فتقاصر الیه نفسه اءنّ اءستغفر الله و لا اءعود؛ (وسایل الشیعه، ج11، ص416؛ لئالی الاخبار، ص119)
سین بن ابی العلاء می گوید: بیست و چند نفر بودیم که به عزم مکه حرکت نمودیم . من در هر منزل برای غذای جمعیتمان گوسفندی ذبح می نمودم. روزی به قصد زیارت امام صادق(ع) رفتم. تا مرا دید با تأثر فرمود: «ای حسین! آیا مسلمانان را ذلیل می کنی؟»
گفتم: « از این امر به خدا پناه می برم!» امام فرمود: « به من خبر رسید که تو در منزل برای همسفرها، گوسفند ذبح می کنی.»
عر ض کردم: «مولا من! قسم به خدا من از این کار جز رضای الهی قصدی ندارم .»
امام فرمود: « آیا نمی بینی در کاروان کسانی هستند که می خواهند همانند تو عمل کنند؛ اما تمکن مالی ندارند و دچار حقارت روحی می شوند ؟ »
عرض کردم: «یا ابن رسول الله! بر اساس راهنمایی شما از خداوند آمرزش می خوام و از این پس چنین عملی را تکرار نخواهم نمود.» (شرح و تفسیر دعای مکارم الاخلاق، ج3، ص106)

امام علی علیه السلام :

جَعَلَ اللّهُ سُبحانَهُ العَدلَ قِواما لِلأنامِ، و تَنزيها مِنَ المَظالِمِ و الآثامِ، و تَسنِيَةً لِلإسلامِ .
خداوند پاك، عدالت را بر پا دارنده مردمان ، مايه دورى از حق كشيها و گناهان و وسيله آسانى و گشايش براى اسلام قرار داده است .
غرر الحكم : ۴۷۸۹.
مناسبتهای امروز :
 شهادت آیت الله دکتر بهشتی [ شمسی ]
روز قوه قضاییه[ شمسی ]

#تفسیر_سوره_حاقه

بسم الله الرحمن الرحیم
«فَأَمَّا مَنْ أُوتِی کِتَابَهُ بِیمِینِهِ فَیقُولُ هَاؤُمُ اقْرَءُوا کِتَابِیهْ(الحاقة/19)
پس کسی که نامه اعمالش را به دست راستش دهند (از شدت شادی و مباهات) فریاد می‌زند که: «(ای اهل محشر!) نامه اعمال مرا بگیرید و بخوانید!
« إِنِّی ظَنَنْتُ أَنِّی مُلَاقٍ حِسَابِیهْ(الحاقة/20)
من یقین داشتم که (قیامتی در کار است و) به حساب اعمالم می‌رسم!»
«فَهُوَ فِی عِیشَةٍ رَاضِیةٍ(الحاقة/21)
او در یک زندگی (کاملا) رضایتبخش قرار خواهد داشت.»
« فِی جَنَّةٍ عَالِیةٍ(الحاقة/22)
در بهشتی عالی.»
« قُطُوفُهَا دَانِیةٌ(الحاقة/23)
که میوه هایش در دسترس است!»
« کُلُوا وَاشْرَبُوا هَنِیئًا بِمَا أَسْلَفْتُمْ فِی الْأَیامِ الْخَالِیةِ(الحاقة/24)
(و به آنان گفته می‌شود:) بخورید و بیاشامید گوارا در برابر اعمالی که در ایام گذشته انجام دادید!»
نکته ها:
«هاؤم» اسمی است که معنای امر دارد، یعنی بیایید.«قُطوف»، جمع «قطف»، میوه چیده شده یا آماده چیدن است.
«ظن» در امور دنیوی باوری همراه با شک است؛ ولی در امور اخروی به معنای اطمینان است.« اسلفتم» از «اسلاف» تقدیم چیزی است که امید می رود بهتر از آن برگردد.
هر انسانی در قیامت نامه و پرونده ای دارد و نامه خوبان به دست راستشان داده می شود. شاید آنچه در سوره واقعه به نام اصحاب یمین می خوانیم همین گروه باشند.
مراد از علّو در «فی جنه عالیه» ممکن است علوّ مقامی باشد نه مکانی.
در قیامت هم نعمت مادی است و هم روحی، راضی بودن انسان، نعمت روحی و بهشت برین نعمت مادی است.
«هنیا» از سوی خداوند، کامیابی را افزون تر و گواراتر می کند. در قرآن چهار مرتبه کلمه «هنیئا» به کار رفته که سه بار آن برای نعمت های بهشتی است.
تفسیر نور حجت السلام و المسلمین قرائتی، ص200-201، جزء 29، ج 10.

مولا جان! یا امام رضا(ع)
تو همان مأمن صفا و درخششی که در ابتدای ورودمان گلدسته های طلایی ات به استقبالمان می آیند. صدای نقاره خانه ات ورودمان را گزارش می دهد؛ کبوترانی که در اطراف کعبه عشق به طواف می پردازند، جان خود را از غبار غفلت شستشو می دهند، تا ما را به سوی تو رهسپار نمایند.
در آنجا می توانیم عطر بالهای ملایک را استشمام نماییم. دست و روی خود را می شوییم تا غبار راه را زدوه و وضوی عشق می گیریم و سجده بر آستان دوست می نهییم. با ورودمان به حرم نورانیت، آن مکان تاریکی های درونی مان را روشن می نماید و خوردن آب سقا خانه عطش جسمی و روحیمان را خاموش می نماید که مزه آن را برای همیشه در کام جانمان ماندگار می نماید.
چه مهمانی باشکوهی! در آن مهمانی میزبان رسم مهمانی را به خوبی ادا می نماید و ما را که چون آهوان گریزپایی به او پناهنده شده ایم می پذیرد تا به ما امان دهد و مسیرحرکتمان را با آگاهی طی نماییم و در دام صیادان جسم و روح نیفتیم و ترس از مسیر حرکت، ما را میخ کوب ننماید.

امام رضا علیه السلام :

حُبُّ أولِياءِ اللّهِ تَعالى واجِبٌ، و كَذلِكَ بُغضُ أعداءِ اللّهِ وَ البَراءَةُ مِنهُم و مِن أئِمَّتِهِم .
دوست داشتن اولياى خداوند متعال، واجب است، و همين طور نفرت داشتن از دشمنان خدا و بيزارى جستن از آنان و از پيشوايانشان.
عيون أخبار الرضا عليه السلام : ج ۲ ص ۱۲۴
مناسبتهای امروز :
 شهادت دکتر مصطفی چمران[ شمسی ]

بسم الله الرحمن الرحیم

فَإِذَا نُفِخَ فِي الصُّورِ نَفْخَةٌ وَاحِدَةٌ(الحاقة/13)

به محض اينکه يک بار در «صور» دميده شود،

  وَحُمِلَتِ الْأَرْضُ وَالْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةً وَاحِدَةً(الحاقة/14)

و زمين و کوه‌ها از جا برداشته شوند و يکباره در هم کوبيده و متلاشي گردند،

  فَيوْمَئِذٍ وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُ(الحاقة/15)

در آن روز «واقعه عظيم» روي مي‌دهد،

  وَانْشَقَّتِ السَّمَاءُ فَهِي يوْمَئِذٍ وَاهِيةٌ(الحاقة/16)

و آسمان از هم مي‌شکافد و سست مي‌گردد و فرومي‌ريزد!

  وَالْمَلَكُ عَلَى أَرْجَائِهَا وَيحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يوْمَئِذٍ ثَمَانِيةٌ(الحاقة/17)

فرشتگان در اطراف آسمان قرارمي‌گيرند (و براي انجام مأموريتها آماده مي‌شوند)؛ و آن روز عرش پروردگارت را هشت فرشته بر فراز همه آنها حمل مي‌کنند!

  يوْمَئِذٍ تُعْرَضُونَ لَا تَخْفَى مِنْكُمْ خَافِيةٌ(الحاقة/18)

در آن روز همگي به پيشگاه خدا عرضه مي‌شويد و چيزي از کارهاي شما پنهان نمي‌ماند!

پیام ها:

1.      نفخ در صور از امور حتمی است. «إِذَا نُفِخَ فِي الصُّورِ»

2.      متلاشی شدن نظام موجود از طریق صدای رعد آساست.« نُفِخَ فِي الصُّورِ…فدکّتا»

3.      زمین از مدار حرکت خود خارج، کوه ها از جایگاه خود کنده و در یک برخورد در هم کوبیده می شوند. «وَحُمِلَتِ الْأَرْضُ وَالْجِبَالُ فَدُكَّتَا»

4.      فروپاشی کوه ها با شدت و سرعت خواهد بود.« دَكَّةً وَاحِدَةً»

5.      واقعه مهم، قیامت است و هر واقعه دیگر نسبت به آن ناچیز است.« وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُ»

6.      پایان آسمان محکم «سبعا شدادا» سستی است.«فهی یومئذٍ واهیه»

7.      گرچه در قیامت نظام موجود به هم می خورد؛ ولی نظام دیگری حاکم می شود، نظامی که با حضور فرشتگان برپا می شود «  وَالْمَلَكُ عَلَى أَرْجَائِهَا وَيحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يوْمَئِذٍ ثَمَانِيةٌ»

8.      تمام ابعاد پنهان شخصیت انسان در قیامت به نمایش گذاشته می شود و شخصیت واقعی انسان، خوبی ها و بدی ها، افکار و انگیزه ها ، نقص ها و کاملات کشف و عرضه می شود. « لَا تَخْفَى مِنْكُمْ خَافِيةٌ»

تفسیر نور حجت الاسلام و المسلیمن حاج اقای قرائتی، ج10، جزء 29 ، ص199-200