ضحی (شهیدمحمودرضابیضائی)

یک نفر فراموش شده

در میان هیاهوی زندگی یک نفر را فراموش کردیم. همان یک نفری که قرار است جهان را متحول به رنگ و بوی ظهور نماید. همان یک نفری که بنا است عدل و داد را برقرار کند. همان یک نفری که بنا است مدینه فاضله در دولتش بسازد.
آری مولایمان مهدی(عج) را می گویم که سال های متمادی است که از غیبتش می گذرد، اما ایشان را فراموش کردیم.

قلم چرا با من همراهی نمی کند و دیگر مثل گذشته با من دوست نیستی؟ من می خواهم تو را در قلب کاغذ فرو کنم و خط خطی های ذهنم را در قلب کاغذ بنگارم تا تپش های قلبش را کاهش دهد. می خواهم بنویسم، اما قلم مدت ها است همراهی نمی کند نمی دانم جوهرش خشک شده یا اسیر دوستی چون من است که به او بی محلی و بی مهری می کند. باید بنویسی باید دوباره با هم دوستان خوبی شویم و قول دهیم که تا آخر عمرمان در کنار هم بمانیم و همدیگر را تنها نگذاریم چون تنهایی بدجور آدم را اذیت می کند و غم های پنهانش را بر ملا می کند و ندای بی قراری سر می دهد. 

ایران با تو فرداها را روشن می بینم و برای زندگی الهی و ارام قد خواهم بر افراشت.

هر بار در برهه ای از تاریخ و سرنوشت ساز حوادثی رخ می نمایند که جسم انسان ها را اگر چه می آزارد، اما روح صلابت، ایمان و عزت را در آنان زنده تر خواهد نمود. این قبیل اتفاقات هیچ گاه در یک حصار و زمان نبوده است بلکه به فراخور حال آن زمان تغییر نموده است، اما آنچه که مسلم است این است که در تمام این اتفاقات و پیشامدها، آزمایش ایمان و میزان پایبندی آنان و ولایت مداری آنان در بزنگاه و صلابت ملی در برابر دشمن محک زده می شود و اگر چه افرادی در این مسیر به فیض عظمای شهادت نائل می گردند، اما این شهادت پاداش مجاهدت های آنان است و اما سرنوشت شوم برای آنانی است که در پی رهبران الهی نباشند و با جنگ هایی که می افروزند به گمان خویش جایی برای خود باز کنند.
این پیشامدهای الهی و تاریخی که به وقوع می پیوندد به منظور غربال مؤمنان در حوادث زمانی می باشد و میزان پایداری افراد در مسیر ولایت سنجیده می شود چرا که ولایت میزان سنجش اعمال است. این اتفاقات به ظاهر سخت، مقاومت و عزت ملی را به همراه دارد و فتنه ها و امتحانات الهی هر کدام حامل پیامی از جنس ایستادگی و پاداش نیک برای مؤمنان است. راه حق در تاریخ معاصر هیچ گاه بسته و نامشخص نبوده است، بلکه آنانی که قصد پیروی از مسیر حق و حقیقت را دارند به گونه ای واضح نسبت به آن واقف شده و از این لحاظ در مسیر صحیح و الهی خویش گام خواهند نهاد و سرانجامی نیکو را برای خویش رقم خواهند زد.

خدای من نمی دانم در کدامین سوی هستم در جریان و نمی دانم به کجا رهسپار خواهم شد. 

خدای من! من را بپذیر و راه سعادت و بندگی ات را به من بنمایان

سالروز آزاد سازی فتح خرمشهر یادآور رشادت ها، دلاور مردی ها و پایداری زنان و مردانی است که در راه اعتلای این انقلاب از پایی ننشستند و در این مسیر آزادانه و آگاهانه قیام نمودند تا بار دیگر برگ زرین دیگری در تاریخ مبارزات خویش ثبت نمایند. بی شک چنین پیروزی هایی مرهون، عنایت الهی ، اتحاد تلاش و توکل بزرگمردان تاریخ است.