ضحی (شهیدمحمودرضابیضائی)

مولا جان(عج) !
می گویند، شما غایب هستید اما این گونه نیست! شما که غایب نیستید این ما هستیم که غایبیم و در هیاهوی زمانه خود را در پشت پرده غفلت و گناه محبوس کرده ایم. به وسیله ابر های تیره گناه آسمان قلبمان را تار ساخته و قفلی بزرگ از جهل، نادانی، غرور بر درب بصیرت و بینشمان زده ایم.
کلید آن را در چاه حیرت و سر گردانی انداخته ایم و اجازه نمی دهیم باران توبه پرده غفلت و گناه را شستشو دهد و برای لحظه ای آفتاب صداقت و مهربانی بر آسمان قلبمان پر تو افشانی نماید شاید به خود آییم، اجازه دهیم آن حضرت به سرزمین قلبمان قدم گذارند تا سرسبزی خود را بازیابد و کلید درب بصیرت و بینشمان را با طنابی از امید و استغفار از چاه حیرت و سرگردانی بیرون آوریم تا قفل آن باز شده و ما را حاضر در زمان سازند چون، ایشان حاضر هستند حتی بیشتر از حاضران این ما هستیم که غایب شده ایم شاید که ما نیز حاضر در زمان شویم.
#اللهم_عجل_لولیک_الفرج …………

خداوندی که انسان را آفرید و قوانینی را برای زندگی دنیوی و اخروی او در نظر گرفت بر اساس حکمت ها و مصلحت هایی بود که به نفع بشر است ، اما بشر بر اثر قضاوت های عجولانه خود چیز هایی را حلال و چیز هایی را حرام می نماید، اما نمی داند حرام و حلال بودن نیز بر اثر حکمت هایی است.

امام رضا علیه السلام:

خداوند هیچ خوردنی و نوشیدنی را حلال نکرده است مگر آنکه نفع و صلاح بشر در آن بوده و هیچ یک را حرام ننموده است مگر آنکه باعث زیان و مرگ و فساد بشر است.

منبع: مستدرک،ج۳،ص۷۱

از غلامرضا می گوییم، از او که فرزند رشید و رنج کشیده روستا بود از او که صلابت و استواری را از کوهها و سخاوت و مهربانی را از دشت فرا گرفته بود. وقتی مرز و بوم کشورش مورد تجاوز دشمن دید،مردانه پای در میدان نبرد گذاشت و رسم بیگانه ستیزی ایرانی را به نمایش در آورد. پیامش به متجاوز این بود که ایرانی شیعه علی(ع) اجازه ورود خفاشان شب پرست را به دیار ولایت و نور نخواهد داد.

غلامرضا، یکم تیر ماه سال 1347 در روستای جهان آباد کوشکک از توابع نی ریز دیده به جهان گشود. پس از طی دوران کودکی برای کسب علم و دانش وارد دبستان روستا شد و دوره ابدایی را با موفقیت پشت سر گذاشت. به دلیل بعضی مشکلات نتوانست ادامه تحصیل دهد و برای کمک به خانواده در تأمین معاش به کشاورزی و دامداری پرداخت. مرداد ماه سال 1365 عازم جبهه های نبرد حق علیه باطل شد و پس از مدتی کوتاه لباس مقدس سربازی را به تن کرد و به عنوان سرباز ژاندارمری مشغول خدمت شد. پس از ماهها استقامت و نبرد دلاورانه در منطقه دهلران در هنگام دفع پاتک دشمن به رویارویی با متجاوزان پرداخت. از تاریخ 21/4/1367 دیگر کسی نشانی از او نیافت و نام بلندش راددر فهرست جاوید الاثرهای انقلاب اسلامی ثبت کردند. شادی روح امام و شهدا صلوات

منبع: مهین مهرورزان، غلامرضا شعبانپور، ص711.

امام حسن عليه السلام :

از دايى خود، هند بن ابى هاله تميمى ـ كه توصيف گر بود ـ درباره آراستگيهاى پيامبر صلي الله عليه و آله پرسش كردم و گفتم: سخن گفتن او را براى من توصيف كن. او گفت: پيامبر صلي الله عليه و آله ، پيوسته غمگين بود وهماره در انديشه، آسودگى نداشت و بدون نياز، سخن نمى گفت، سكوتش طولانى بود، از آغاز تا پايان سخن، دهانش را كاملاً باز نمى كرد و سخنانى فراگير مى فرمود، كلامش، فصل بود كه در آن نه فزونى ديده مى شد و نه كاستى، نرمخو بود و از خشكى و جسارت بركنار، نعمت را هر چند ناچيز، بزرگ مى داشت و چيزى از آن را نمى نكوهيد، تغيير ذائقه دهندگان را نه مى نكوهيد و نه مى ستود، دنيا و آن چه در آن است، او را به چشم نمى آورد. چون چيزى مانع حق مى گشت، هيچ چيز ياراى خشم او را نداشت تا آن كه حق را يارى كند، او براى خود خشمگين نمى شد و براى خود چيرگى نمى خواست، هرگاه اشاره مى كرد، با تمام كَفَش اشاره مى كرد و هرگاه شگفت زده مى شد، دست خود را مى گرداند و هرگاه سخن مى گفت، دست خود را به يكديگر مى پيوست و شست دست چپش را به گودى كف دست راستش مى زد و هرگاه خشمگين مى شد، رويش را بر مى گرداند و چهره اش را بر مى تافت و هرگاه شاد مى شد ديگان خود را مى هليد، بيشتر خنده او لبخند بود و هرگاه لبخند مى زد دندانهايش چونان دانه هاى تگرگ خودنمايى مى كرد.

عيون أخبار الرضا عليه السلام :ج۱ /ص۳۱۷