ضحی (شهیدمحمودرضابیضائی)

روزهای پایانی سال، نزدیک است. فصل نو شدن، زنده شدن و شکوفایی در راه است. فصل‌های سال، همه مژده و پیامی دارند از زندگی، فصل جدید، تلاش، تکاپوی جدید، پرهیز از ناامیدی، گذر زمان و این‌‎که این لحظات ناب را دریابید و از طبیعت و رنگ، به رنگ شدن فصل‌ها، درس بگیرید و توشه‌ای در راه رسیدن به مقصد حقیقی، به دست آورید که این بزم و یا اندوه‌ها، برچیده خواهد شد.

غروب جمعه یک حسی دارد، آنگاه که انسان از صبح منتظر است ، منتظر مهمانی مهم و ویژه ومطمئن است که حتماً تا شب خواهد رسید، اما هنگامی که شب می شود آن مهمان قرارش را به جمعه دیگر موکول می کند واین قرارها هر بار در جمعه های دیگر تمدید می ‌شود.
واین گونه است روزهای انتظار و مهمانی که خواهد رسید، اما هنوز نرسیده است و انگار که وسیله ای که باید ایشان را برساند نیست و آن هم انتظار واقعی وتقوای ما است..
این حکایت همچنان باقی است انتظار های ما وتقوای ما….

مولای من!

ای جان من! 

ای جان من و جانان من

جانا! برگردد که بی تو جان به لب رسید. 

اللهم عجل لولیک الفرج. 

مولای من! 

مرا هم بخر

مولای من! 

مرا غلام حلقه به گوشت کن

خدای من! آیا می شود ریسمان محبتت را از آسمان به زمین آویزان کنی و مرا به آن بالا، بالاهای بی بازگشت ببری؟

دیگر توان و صبری برایم نمانده قفس تن را می خواهم رها کنم. بال پروازم را بگشا تا پرواز کنم.

زندگی در حرکت است. 

اتفاقات و طوفان‌هایی در مسیر  زندگی راه میابند که صبر و توان انسان را می‌گیرند. در این هنگام وجود پناهگاهی مطمئن و آرام انسان را در مقابل آن محافظت می‌نماید. حال چنین پناهگاهی قرآن و خداوند است که باید همه به آن پناه ببرند تا از شر طوفان‌ها و بلایا در امان باشند. 

کاش! آرامش. 

کاش! زندگی 

زندگی حقیقی
زندگی‌ها در کجا جریان یافته است؟ انسان در کدامین مسیر در
حرکت است؟ چه چیزی بر او گذشته است که آرامش گذشته را ندارد و خود زندگی‌‎اش را دچار تلخی می‌نماید.گاه اظهار نظرهای
بی‌فایده و بی‌علم، در مورد موضوعات مختلف می‌‎کند که نه تنها سودی به حالش ندارد، بلکه آرامش کنونی‌اش را مختل می‌کند.
کاش! کمی بی دلیل آرام بود. کاش! کمی زندگی حقیقی…